تبلیغات
ولای حیدر - حرام بودن آتش
تاریخ : یکشنبه 3 دی 1391 | 03:28 ب.ظ | نویسنده : سفیر شیدایی
سید مرتضی در عیون معجزات با استناد از عمار بن یاسر روایت کرده است:

روزی امام علی (علیه السلام) در دارالقضا قضاوت می کردند، در همان حال مردی از شیعیان که نامش صفوان بن اکحل بود بلند شد و عرض کرد:
مولایم من از شیعیان شما هستم ولی گنهکارم و می خواهم گناهم پاک شود.
امام فرمودند: مرا از بزرگ ترین گناهت با خبر کن.
عرض کرد: بزرگ ترین گناهم ارتباط با کودکان است.


امام علی (علیه السلام) به او فرمودند: یکی از این سه مورد را انتخاب کن تا پاک شوی، یک ضربه با ذوالفقار به تو بزنم یا دیوار را بر رویت خراب کنم یا تو را دست و پا بسته زنده در آتش بسوزانم؟ این سه چیز جزای کسی است که این کار را انجام داده است.
پس او گفت: ای مولای من! سخت ترین آنها چیست؟
امام فرمودند: سخت ترین آنها این است که تو را زنده با دست و پای بسته در آتش بیندازم.
پس گفت: همین کار را انجام دهید.


آنگاه حضرت به من فرمودند: ای عمار! برو هزار نی جمع کن تا فردا این شخص را بسوزانیم. سپس به من فرمودند: برو در کوفه صدا بزن و بگو ای مردم کوفه از خانه هایتان بیرون بیایید و ببینید که چطور علی مردی از شیعیان خود را در آتش می سوزاند. عمار می گوید: اهل کوفه می گفتند: شیعیان و دوستان امام علی علیه السلام در آتش نمی سوزند زیرا آتش بر آنها حرام است. چطور ممکن است علی شیعه خود را در آتش بسوزاند؟

روز بعد فرا رسید و امام علی (علیه السلام) در وسط شهر نی ها را روی آن مرد ریختند و آتشی به او دادند و فرمودند: این را بگیر و خود را بسوزان، اگر از شیعیان ما باشی در آتش نمی سوزی و اگر نباشی هیچ چیز جز خاکستر از تو باقی نخواهد ماند.

 عمار می گوید: آن مرد در جلوی دیدگان اهل کوفه خود را آتش زد و نی ها می سوختند و  شعله های آتش زبانه می کشید وقتی آتش خاموش شد، آن مرد در حالیکه لباس سفید پوشیده بود و حتی دود آتش به آن اثر نکرده بود خارج شد.

سپس امام علی (علیه السلام) فرمودند: همانا من تقسیم کننده بهشت و آتش هستم، زیرا وقتی قیامت برپا می شود به آتش می گویم: این مال توست پس او در بر گیر و این مال من است پس به اراده پروردگارم همه را بین آتش و بهشت تقسیم خواهم کرد.


 


منبع : پانصد و چهل و شش فضائل و کرامات از امام علی (ع)


 



طبقه بندی: متفرقه، امام علی(ع)،