تبلیغات
ولای حیدر - شیعه در کلام بزرگان
تاریخ : یکشنبه 11 تیر 1391 | 10:52 ب.ظ | نویسنده : سفیر شیدایی
 شیعه معتقد و پیرو امامت مستمری است که دارای ویژگی ها و خصوصیات بسیار ارزشمندی از جمله، علم و عصمت می باشد و با دستور خدای تعالی و به وسیله ی رسول اکرم(صلی الله) صورت گرفته است. مکتب تشیع در این اعتقاد رعایت اعتدال را نموده است؛ نه از عظمت وجودی امامان (ع) غفلت می نماید و نه آن که درباره ی آنان گرفتار غلو می گردد.

اسلام در طول سالیان دراز تحت تأثیر عوامل مختلف، دارای انشعابات و فرقه های زیادی شده است. گرچه هر کدام از این فرقه ها خود را بر حق می دانند و دلایلی اقامه می نمایند، ولی تنها شیعه است که بر اساس منابع اصلی دین مقدس اسلام که قرآن کریم و روایات معصومان(ع) می‌باشند، دلایل محکمی اقامه نموده که جای هیچ انکاری حتی برای مخالفان شیعه ندارد، و کاملاً معقول و منطقی از خود دفاع می کند. همین دلایل متقن که هر محقق و طالب حقی را مجاب می نماید و او را وادار به اقرار حقانیت شیعه می کند، جمعی از بزرگان فرقه های مختلف و حتی ادیان دیگر را وادار به تسلیم و خضوع در برابر اعتقادات شیعه نموده و به راه اهل بیت(ع) هدایت کرده است که بعضی از آنان در اعتقادات خود بسیار متعصب بوده و برخی با پیروان مکتب شیعه دشمن بوده اند آنچه در پی  می آید، بیان حقیقت شیعه از زبان بزرگان این مکتب است که برای شیعیان جنبه ی حجیت داشته و برای دیگران مدرک حساب می شود.

1- شیخ مفید درباره ی شیعه می فرماید:
«شیعه اینگونه شناخته می شود که آنان کسانی هستند که از علی(ع) پیروی کردند و آن حضرت را بر اصحاب رسول خدا(صلی الله) مقدم نمودند و اعتقاد دارند که قطعاً علی(ع) به سفارش رسول خدا (صلی الله) و اراده ی خدای متعال امام است». (حقیقه التشیع، لجنه البحوث و اجوبه الشبهات، صباح علی البیاتی، ص 127)


این عالم بزرگ در تبیین علت نامیده شدن شیعه به امامیه می گوید:
 «امامیه عَلَم و نشانه ای است برای کسی که به وجوب امامت و وجود آن در تمام زمان ها معتقد است و نص صریح و عصمت و کمال را برای هر امامی واجب می داند.» (اوائل المقالات، ص38)


2- سید مرتضی در تعریف امامیه که نام دیگر شیعه است، در کتاب العیون و المحاسن از کتاب المجالس للمفید می فرماید:
آنان (امامیه) قائل به وجوب امامت و عصمت و وجوب نص می باشند و دلیل رسیدن امامیه به این اسم و عنوان را در اصل باید در اصول و مبانی آنان جستجو کرد. (الشیعه فی مسارهم التاریخی، السید محسن الامین العاملی، ص 39)


3- شیخ محمد بن حسن طوسی، کلام را بر اساس نص قرآن و وصیت پیامبر اکرم(صلی الله) بیان می کند و تشیع را به اعتقاد امام بودن علی(ع) برای مسلمانان بر اساس سفارش رسول اکرم(صلی الله) مرتبط می داند. (حقیقه التشیع، همان، ص 127)

با توجه به کلام بزرگانی که در بالا آورده شد، شیعه بر این اعتقاد است که در مسئله ی امامت پیرو آیات ولایت در قرآن و فرمایش رسول اکرم(صلی الله) می باشد که آن حضرت طبق اراده ی الهی، حضرت علی(ع) را به خلافت تعیین نمودند. مدارک انتخاب حضرت علی(ع) به عنوان خلافت و جانشینی به وسیله ی رسول اکرم(صلی الله)، علاوه بر شیعه در منابع اهل تسنن نیز موجود است و‌ کتاب هایی در این باب نوشته شده است که برای  نمونه می توان از کتاب احقاق الحق نوشته ی سید نورالله تستری و شرح آن توسط آیت الله مرعشی نجفی نام برد.

ولی متأسفانه در طول تاریخ در اثر دشمنی یا در اثر درک نادرست از حقیقت شیعه مطالب ناصحیحی درباره این مکتب و پیروان آن مطرح شده و برخی تحت تأثیر این مطالب قرار گرفته اند و اعتقادات غلطی پیدا کرده اند.

 به معاندان و شبهه افکنان علیه شیعه می گوییم:
ابتدا شیعه را بشناسید و بعد قضاوت کنید و فتوا بدهید؛ زیرا اگر ادعای مسلمانی می کنید و خود را پیرو قرآن و شریعت حضرت محمد(صلی الله) می دانید و اعتقاد به معاد دارید حتما باید در مقابل چنین تهمت هایی در شب اول قبر و در روز قیامت جوابگو باشید و اِلّا گرفتار عذاب ابدی خواهید شد؛ زیرا وقتی شیعه رویه ی مذکور را در دین و اعتقادش دارد، آیا جایی برای تهمت هایی از قبیل کفر و الحاد به او باقی می ماند؟ آیا پیروی از رسول اکرم(صلی الله) و حرکت بر اساس خواست الهی کفر است؟!!

در اینجا برای اینکه مشخص شود هر محقق منصفی با مطالعه در عقاید شیعه، سخنان بزرگان را که در بالا ذکر شد، تأیید می نماید و شیعه را غیر از این نمی شناسد به نظرات بعضی از دانشمندان غیر شیعه اشاره می شود تا حقیقت بیشتر روشن گردد:
1. ابو الحسن اشعری درباره ی شیعه می گوید:
منحصراً به آنان از این جهت شیعه گفته می شود که علی(ع) را پیروی کردند و ایشان را بر سایر صحابه رسول خدا(صلی الله) مقدم داشتند. ( حقیقه التشیع، همان، ص 127)

2. ابن حزم در مفهوم تشیع می گوید:
«کسی که با شیعه موافق باشد در اینکه علی(ع) افضل مردم بعد از رسول خدا (صلی الله) و سزاوارترین آنان به امامت است و فرزندان آن حضرت بعد از ایشان این چنین اند، او شیعه است ... پس اگر کسی با آنچه که ما متذکر شدیم مخالفت کند، شیعه نیست.(همان، ص 127)

3. محمد فرید وجدی می گوید:
شیعه کسانی هستند که علی(ع) را در امامتشان تبعیت کردند و اعتقاد دارند که امامت از اولاد علی(ع) خارج نمی شود. شیعیان می گویند: امامت قضیه ی مصلحتی نیست که مناط آن به اختیار عموم مردم باشد و مردم او را انتخاب کنند؛ بلکه امامت قضیه اصولی و رکن دین است و رسول (صلی الله) ناگزیر است که بر آن نص صریح داشته باشد (و آن را برای همه به طور آشکار بیان نماید). (همان، ص 127)
از این رو حتی از مجموع سخنان دانشمندان غیر شیعه روشن می شود که مشخصه ی اصلی شیعه، پیروی آنان از امیرالمومنین حضرت علی(علیه) است که بعضی از این دانشمندان، فرزندان آن حضرت را نیز در این اعتقاد اضافه نموده اند و بعضی نیز بیان کرده اند علت این اعتقاد، نص قرآن و سفارش پیامبر اکرم (صلی الله) است.

اعتقاد شیعه به امامت و رهبری، آن چنان اهمیت دارد که بعضی از دانشمندان غربی که بدون تعصب و برای کشف حقیقت در ادیان مختلف مطالعه و تحقیق نموده اند، زبان به تعریف و تمجید از شیعه گشوده اند که در ادامه به یک نمونه از آن اشاره می شود:

 علامه طباطبایی درباره هانری کُربن استاد شیعه شناس دانشگاه سوربن که با علامه طباطبایی درباره ی شیعه مصاحبه هایی داشته، می فرمود:

«او معتقد بود که در میان تمام مذاهب عالم فقط مذهب شیعه است که مذهبی پویا و متحرک و زنده است و بقیه مذاهب بدون استثنا عمر خود را سپری کرده اند و ترقی و تکامل ندارند. شیعه دین حرکت و زندگی است، زیرا معتقد است که حتماً باید امام و رهبر امت زنده باشد و تکامل انسان فقط با وصول به مقام مقدس او حاصل می شود و برای این منظور از هیچ حرکت و پویایی و عشق دریغ نمی کند. شیعه اساس اعتقاد خود را براین مبنی می گذارد و با اتکا و اعتقاد به قائم آل محمد (صلی الله)- حضرت حجه بن الحسن العسکری پیوسته زنده است». (پژوهش در معارف امامیه، علیرضا مسجد جامعی، ج 2، ص 652)

بنابراین سخنان بزرگان تشیع و دانشمندان غیر شیعه ما را به این نتیجه می رساند:

شیعه معتقد و پیرو امامت مستمری است که دارای ویژگی ها و خصوصیات بسیار ارزشمندی از جمله علم و عصمت می باشد و با دستور خدای تعالی و به وسیله ی رسول اکرم(صلی الله) صورت گرفته است. مکتب تشیع در این اعتقاد رعایت اعتدال را نموده است؛ نه از عظمت وجودی امامان (ع) غفلت می نماید و نه آن که درباره ی آنان گرفتار غلو می گردد؛ بلکه تنها با الهام از قرآن کریم و سیره و سنت رسول الله (صلی الله)، رهبری آنان را پذیرفته و چراغ راه عمل و اعتقاد خویش قرار داده است. تحقیق منصفانه در منابع شیعه و سنی هم جز این را نمایان نخواهد کرد.



طبقه بندی: امام علی(ع)،